Geacht BCP lid en overige belangstellenden

Op vrijdagavond 15 juni 2012 vanaf 18.00 uur strijden de teams op een half veld  weer om de felbegeerde BCP-bokaal.

Ook uw bedrijf kan meedoen.

Als BCP lid betaald u slechts 50 euro inclusief 10 consumptiebonnen.

Voor niet leden is de bijdrage 100 euro.

Bert Schonewille  0596-693666                                                                                 mail: bertschonewile@schonewille-terharkel.nl

Wim Dijkstra  0596-622080                                                                                         mail: info@textielreinigers.nl

Topscorer aller tijden Peli 3® verbreekt alle records

Delfzijl – Wilfred Scholtens werd zaterdag de 14^e april uitgeslapen wakker. Hij draaide zich om en zag vrouwlief Jolien nog in diepe slaap. Hij zette beide voeten naast het bed neer en schoof ze in de roodwitte Feyenoord-sloffen die hij vorig jaar op Vaderdag had gekregen van zijn dochter. Wilfred glimlachte toen hij terugdacht aan het moment dat zijn trotse dochter het cadeautje aan hem gaf: “Omdat jij zo’n goede voetballer bent pap.” Hij liep inmiddels naar de slaapkamerdeur waaraan zijn badjassen hingen. Twee keer had hij Peli 3® nu kampioen gemaakt (in 2003 en 2011, red.) en aan beide kampioenschappen had hij, naast de medaille en onbetaalbare herinneringen, een badjas overgehouden. Die van 2003 was rood en hing altijd rechts, die van 2011 was blauw en hing altijd aan de linkerkant. Wilfred was een man van orde. Vlotjes stak Wilfred zijn gespierde lichaam waar geen grammetje vet aan zat in het blauw en glipte zachtjes de hal op. Achter de slaapkamerdeur van zijn dochter was nog niets te horen. De deur van de andere slaapkamer stond open: de babykamer was klaar en wachtte op de jongste Scholtens-spruit die komende zomer geboren zou worden. Wilfred had het goed voor elkaar!

Wilfred was inmiddels in de keuken en zette de Senseo aan. Hij had een hekel aan koffie zetten, omdat zelfgemaakte koffie bij hem de ene keer te sterk en de andere keer te slap was. Jolien zette altijd koffie, die was heerlijk. Maar op zaterdagmorgen was hij altijd alleen beneden en was een Senseo dè uitkomst. De eerste druppels vielen al de beker in, toen Wilfred een pak jus uit de koelkast pakte om zijn eerste dorst te lessen. Hij had wel een sinaasappelpers, maar ook dat was hem net als koffiezetten te veel werk. Wilfred was een man van snelheid. En dan in alles. Ooit had hij een hardrenwedstrijd over 100 meter gewonnen van Usain Bolt, gaat de legende. Wilfred liep naar zijn achterdeur, draaide dat van het slot en keek zijn achtertuin in. Het was prachtig wonen op Kwelderland. De goaltjesdief van Peli 3® had een lapje grond van ruim drieduizend vierkante meter waar je achterin de immense tuin soms een aantal herten kon zien. Op zijn veranda keek Wilfred met trots de verte in: hij kon Appingedam zien liggen. Al deze weelde had hij te danken aan zijn voetbalcarrière bij de godenzonen. Hij voetbalde nu voor het 10^e seizoen in het keurkorps van coach Laning nadat die hem had gekocht van VV Holwierde. Wilfred was in Peli 3® uitgegroeid tot een fenomeen met een ongekend doelpuntenmoyenne van ruim 2 doelpunten per wedstrijd. Op dit moment stond zijn teller op 294 doelpunten in 146 wedstrijden. Wilfred hoefde bij de contractbesprekingen nooit in onderhandeling. Het bestuur van De Pelikanen was telkenmale ingefluisterd door Laning om het contract te upgraden. En zo geschiedde telkenmale.

De Senseo was inmiddels uitgeprutteld en de glas jus was op. Wilfred liep door z’n dubbele garage naar de brievenbus voor in de tuin om het Dagblad op te halen. Toen hij de zaterdageditie in z’n handen had, viel zijn oog op een poll die op de voorpagina stond. Hij bleef staan en vouwde de voorpagina open. Onder het kopje ‘Wilfred, son of god moet blijven’ was het percentage achter ‘Ja’ 99,96%. Wilfred had coach Laning na de winterstop aangegeven dat dit z’n laatste seizoen was. Zijn aflopende contract wilde hij niet verlengen. Op 19 mei 2012 om kwart over vier, had Wilfred met zichzelf afgesproken, zou hij zijn beruchte en door de meeste verdedigers gevreesde kicksen voor de laatste maal uittrekken. De Pelinisti hadden direct een facebookpagina aangemaakt om Wilfred op andere gedachten te brengen. Hij glom van trots nu hij de poll zag. Wilfreds buurman en burgemeester van Delfzijl (en voormalig burgervader van Appingedam) Emme Groot haalde hem uit z’n gedachten. “Vanmiddag GEO even vernederen hé? Ze staan laatste en jullie hebben op onverklaarbare wijze thuis verloren. Ik heb alvast ingezet op een doelpunt binnen een minuut, dubbele cijfers voor Peli 3® en dat jij vandaag je 300^e goal maakt. Maar dat stoppen van jou, dat is een geintje toch? Jij kàn toch niet stoppen? Je kan nog wel jaren mee man. Elke verdediger doet het in z’n broek als hij weet dat jij meedoet. Het staat in de sportkatern,” wees buurman Emme naar het Dagblad. “We zullen er alles aan doen vanmiddag Emme,” antwoordde Wilfred. Deze keek gerustgesteld. Wilfred liep langs zijn Peli 3®-auto, een Bugatti Veyron Super Sport (de snelste auto ter wereld, red.), terug naar de keukentafel en zocht naar het stuk waar zijn buurman het over had. De kop was veelbelovend: ‘Beter dan Messi!’ Van alle tegenstanders van de huidige competitie kwamen de verdedigers aan het woord die reageerden op het bericht dat Wilfred na dit seizoen zou stoppen. Allen waren ze blij en opgelucht met het verdwijnen van de Peli-doelpuntenmachine van de voetbalvelden. Kennelijk zijn zij de nee-stemmers van de poll, glimlachte Wilfred. Nippend aan zijn tweede Senseo las hij de angsten van de verdedigers voor hem. Zo kwamen onder andere Klinkhamer van Appingedam, Daalemmer van Helpman, Poppema van CVVB en Koning van Oranje Nassau aan het woord. En plots schoot het door hem heen ‘Moet ik wel stoppen?’ Zijn gedachten gingen verder. Redenen om niet te stoppen volgden in hoog tempo achter elkaar. Ik kan het nog makkelijk doen. Mijn moyenne is de laatste jaren stabiel en elke verdediger is bang voor me. ’t Is niet voor niets dat ik nooit mee mag trainen van coach Laning; ik desillusioneer mijn onze eigen verdedigers. Ook heb ik weinig blessures en wat moet ik hemelsnaam anders op zaterdag doen? Naar Nienooord of de dierentuin?! Allemaal hersenspinsels die op deze rustige zaterdagmorgen in razend tempo door z’n hoofd schoten. De koffie was inmiddels op. Wilfred stond op om het kopje in de vaatwasser te doen. Het lege kopje zette hij op het keukenblad en keek naar buiten, terwijl hij de vaatwasser open deed. Het gras in zijn tuin lag er als een biljartlaken bij. Net zo geprepareerd als het gras in de Damsterdome op Pelinello. Gistermiddag had hij zelf z’n zitmaaier, waar zelfs gemeentelijke grasmaaiers bij in het niet vallen, gepakt en binnen tien minuten het hele grasveld gekortwiekt. Nu bereikte af en toe de geur van het pas gemaaide gras zijn neus. Heerlijk was die geur. Per ongeluk stootte Wilfred zijn lege koffiekop om, maar voordat deze de vloer bereikte had Wilfred het kopje al doodgelegd op zijn linker voet. Vervolgens schoot hij het omhoog, ving het op met z’n rechter voet om het daarna op te wippen zodat hij het met z’n hand opving. Zijn reactiesnelheid was nog altijd optimaal. Als het moest kon hij daarnaast nog met gemak de 100 meter binnen de 9 seconden lopen. Fysiek was Wilfred dan ook in topvorm.

Toen Wilfred die ochtend rond half elf in zijn auto stapte om naar de club te gaan, vloog zijn dochter hem om de nek. Hij was de beste voetballer van de wereld, niemand mocht haar papa schoppen en ze gaf hem een dikke zoen. Wilfred groette zijn vrouw en dochter en spoot weg in zijn bolide. De N360 was echter ter hoogte van manege Biesum versperd door een omgevallen vrachtwagen vol bieten. Wilfred slipte 180 graden en scheurde, nee vloog via de Hogelandsterweg naar Holwierde om via de N33 en afslag Woldweg binnen twee minuten Pelinello op te draaien. Wat had hij toch een wereldkar gekregen! Bij de godenzonen kon ik echt alles, dacht Wilfred. Toen hij even later zijn wagen onder het Damsterdome op z’n eigen plek naast de Opel Antare van Huttema zette, voelde het alsof hij bij z’n tweede huis was. Wilfred had wel een eigen tweede huis, op Kos, en zelfs een derde in Madrid, maar Pelinello was z’n tweede thuis. Opnieuw flitsten er gedachten door z’n hoofd waarvan hij nooit gedacht had dat hij ze zou krijgen; twijfels over het stoppen. “Waarom zou ik ook niet doorgaan?” hoorde Wilfred zich zelfs hardop mompelen. Toen hij z’n blauwe voetbaltas met het nummer 9 uit de kofferbak pakte, kwam een steward op hem afstappen en vroeg om een handtekening. Wilfred had altijd tijd voor iedereen die iets van hem wilde. Een foto, een praatje of een handtekening. Hij vond het zijn plicht dit te doen, omdat hij het beroep profvoetballer een eer vond om uit te voeren. Ook wist Wilfred hoe bevoorrecht hij was: zijn hobby was zijn werk.

In het stadion van GEO in Garmerwolde, waar de godenzonen iets minder dan een jaar eerder kampioen werden, hadden de Pelinisti een sfeeractie bedacht die grote indruk op de Delfzijlster maakte. Een enorm spandoek, zo groot had Wilfred het nog nooit gezien, met de woorden ‘Wilfred, son of God’ bewoog de gehele middag over de supporters door het stadion. Zelfs de GEO-supporters deden mee. Daarnaast volgde na elke balaanraking van hem een oorverdovend gezoem: “Wilfreeeed”. Wilfred vocht tegen tranen. Tranen van geluk. Van trots. Die middag hadden de verdedigers van GEO niks in te brengen tegen de ongrijpbare Wilfred. Het fenomeen scoorde al na 7 seconden de 0-1, maakte die middag een dubbele hattrick en dus zijn 300^e in dienst van Peli 3® en de roodwitten haalden uit met 3-10. Wilfred kwam de vroege avond thuis en keek vrouwlief Jolien vragend aan. “Wat is er schat?” begon ze. “Moet ik wel stoppen met voetballen? Peli 3® is mijn leven. Ik bèn een godenzoon!” Jolien knikte…

Losdorp-godheid Hans nog immer ongenaakbaar

Losdorp – Hans Huttema werd zaterdag de 7^e april uitgeslapen wakker. Hij draaide zich om en zag vrouwlief Gery nog in diepe slaap. Hij zette beide voeten naast het bed neer en schoof ze in de roodwitte sloffen met voetbalmotief die hij vorig jaar op vaderdag had gekregen van zijn jongste dochter. Hans glimlachte toen hij terugdacht aan het moment dat zijn trotse dochter het cadeautje aan hem gaf: “Omdat jij zo’n goede voetballer bent pap.” Hij liep inmiddels naar de slaapkamerdeur waaraan zijn badjassen hingen. Twee keer was hij nu kampioen geworden (in 2003 en 2011, red.) en aan beide kampioenschappen had hij, naast de medaille en onbetaalbare herinneringen, een badjas overgehouden. Die van 2003 was rood en hing altijd links, die van 2011 was blauw en hing altijd aan de rechterkant. Hans was een man van orde. Vlotjes stak Hans zijn gespierde lichaam waar geen grammetje vet aan zat in het rood en glipte zachtjes de hal op. Achter de slaapkamerdeuren van zijn drie dochters was nog niets te horen. Er heerste een serene Huttema-rust.

Hans was inmiddels in de keuken en zette de koffiezetapparaat aan. Hij was een man van traditie en zou dan ook nooit zo’n vermaledijde Senseo aanschaffen. De eerste druppels koffie vielen al de koffiepot in, toen Hans een tiental sinasappels van de fruitmand haalde en doormidden sneed. Het fruit verdween vervolgens in de sinaasappelpers en ook deze machine begon z’n werk te doen. Hans liep zijn achterdeur uit, die in Losdorp bij niemand op slot zit, en keek zijn achtertuin in. Het was een vrij zicht van wel een paar honderd meter. Achterin de immense tuin kon je soms een aantal herten zien. Op zijn veranda keek Hans met trots de verte in. Al deze weelde had hij te danken aan zijn voetbalcarrière bij de godenzonen. Hij voetbalde nu voor het 13^e seizoen in het keurkorps van coach Laning nadat die hem had overgenomen uit het faillissement van de BVO Bierum. Hans was in Peli 3® uitgegroeid tot een bikkelharde, maar faire verdediger die nimmer verzaakte en zelfs 9 doelpunten maakte. Hans hoefde bij de contractbesprekingen ook nooit in onderhandeling. Het bestuur van De Pelikanen was telkenmale ingefluisterd door Laning om het contract te upgraden. En zo geschiedde telkenmale. In zijn woonplaats Godlinze kon hij zich na een aantal jaren niet meer vertonen. Het voormalige Santanera-dorp trok elk weekend Hansiniste vanuit het hele land. De familie Huttema besloot dan ook te verhuizen naar Losdorp. Op een lap grond van ruim 10000 vierkante meter werd de Huttema-farm gebouwd.

De koffie was inmiddels uitgeprutteld en ook de verse jus was bijna gereed. Hans liep door z’n garage naar de brievenbus voor in de tuin om het Dagblad op te halen. Toen hij de zaterdageditie in z’n handen had, viel zijn oog op een poll die op de voorpagina stond. Hij bleef staan en vouwde de voorpagina open. Onder het kopje ‘Held-Hans-Huttema moet blijven’ was het percentage achter ‘Ja’ 99,6%. Hans had coach Laning na de winterstop aangegeven dat dit z’n laatste seizoen was. Zijn aflopende contract wilde hij niet verlengen. Op 19 mei 2012 om kwart over vier, had Hans met zichzelf afgesproken, zou hij zijn beruchte en door de meeste spitsen gevreesde kicksen voor de laatste maal uittrekken. De Pelinisti hadden direct een facebookpagina aangemaakt om Hans op andere gedachten te brengen. Hij glom nu hij de poll zag toch wel van trots. Hans’ Noorse buurman Beiko Bäkveegn haalde hem uit z’n gedachten. “Vanmiddag Helpman even aan de kant zetten hé? Mijn Noorse familie is over, omdat ze jou altijd nog live wilden zien spelen. En nu kan het nog. Maar jij kan toch niet stoppen? Je kan nog wel jaren mee man. Elke spits doet het in z’n broek als hij weet dat jij meedoet. Het staat in de sportkatern.”  Mensen die helemaal uit Noorwegen overkomen om mij te zien, dacht Hans. “We zullen er alles aan doen vanmiddag Beiko,” antwoordde Hans z’n buurman. Deze keek gerustgesteld. Hans liep langs zijn Peli 3®-auto, een Opel Antare, terug naar de keukentafel en zocht naar het stuk waar zijn buurman het over had. De kop was veelbelovend: Huttema heerst! Van alle tegenstanders van de huidige competitie kwamen de spitsen aan het woord die reageerden op het bericht dat Hans na dit seizoen zou stoppen. Allen waren ze blij en opgelucht met het verdwijnen van de Peli-beul van de voetbalvelden. Kennelijk zijn zij de 0,4% de nee-stemmers van de poll, bedacht Hans zich. Nippend aan het door hem ingeschonken kopje koffie las hij de angsten van de spitsen voor hem. En plots schoot het door hem heen ‘Moet ik wel stoppen?’ Zijn gedachten gingen verder. Redenen om niet te stoppen volgden in hoog tempo achter elkaar. Ik kan het nog makkelijk doen. Elke spits is bang voor me. Ik heb nooit blessures. En wat moet ik hemelsnaam anders op zaterdag doen? Allemaal hersenspinsels die op deze rustige zaterdagmorgen in razend tempo door z’n hoofd schoten. De kop koffie was inmiddels leeg. Hans stond op om een tweede bakje in te tappen. Het lege kopje zette hij op het keukenblad en keek naar buiten. Het gras in zijn tuin lag er als een biljartlaken bij. Net zo geprepareerd als het gras in de Damsterdome op Pelinello. Gisteravond had hij de robotmaaier zijn werk laten doen en nu bereikte af en toe de geur van pas gemaaid gras zijn neus. Heerlijk was die geur. Per ongeluk stootte Hans zijn lege koffiekop om, maar voordat deze de vloer bereikte had Hans het kopje al opgevangen. Zijn reactiesnelheid was nog altijd optimaal. Als het moest kon hij daarnaast nog met gemak al staande met platte hand de grond raken. Fysiek was Hans dan ook nog in topvorm.

Toen Hans die ochtend rond half twaalf zijn auto instapte om naar de club te gaan, vlogen zijn dochters hem om de nek. De één vond hem de beste voetballer van de wereld, de ander vond dat niemand haar papa mocht schoppen en de laatste gaf hem alleen een dikke zoen. Op de Hoofdstraat bleek een wegversperring; boer Bomas was bezig zijn 345 koeien van het ene weiland naar het andere te loodsen. Maar toen hij zag dat Hans stond te wachten, liet hij hem door zijn weiland een shortcut maken. Gelukkig had de 4-wheel-drive Antara allerlei extra’s waaronder een heuse turbo-boast die niemand anders in de wereld had, zodat deze offroad rit een makkie bleek. Bij de godenzonen kon ik echt alles, dacht Hans. Toen hij even later zijn wagen onder het Damsterdome op z’n eigen plek naast de Insignia van keeper Roon zette, voelde het alsof hij bij z’n tweede huis was. Hans had wel een tweede huis, op Marbella, en zelfs een derde in London, maar Pelinello was z’n tweede thuis. Opnieuw flitsten er gedachten door z’n hoofd waarvan hij nooit gedacht had dat hij ze zou krijgen; twijfels over het stoppen. “Waarom zou ik ook stoppen?” hoorde Hans zich zelfs hardop mompelen. Toen hij z’n blauwe voetbaltas met het nummer 16 uit de kofferbak pakte, kwam een beveiligingsman op hem afstappen en vroeg om een handtekening. Hans had altijd tijd voor iedereen die iets van hem wilde. Een foto, een praatje of een handtekening. Hij vond het zijn plicht dit te doen, omdat hij het beroep profvoetballer een eer vond om uit te voeren. Ook wist Hans hoe bevoorrecht hij was.

In het stadion hadden de Pelinisti een sfeeractie bedacht die grote indruk op de Losdorper maakte. Drie grote spandoeken met de woorden ‘Huttema’ - ‘Held’ – ‘Heilig’ bewogen de gehele middag over de supporters door het stadion. Daarnaast volgde na elke balaanraking van hem een oorverdovend gejuich. Hans vocht tegen tranen. Tranen van geluk. Van trots. Die middag hadden de spitsen van Helpman niks in te brengen bij Hans en voegden de godenzonen drie punten toe aan hun totaal. Hans kwam de vroege avond thuis en keek vrouwlief Gery vragend aan. “Wat is er schat?” begon ze. “Moet ik wel stoppen met voetballen? Peli 3® is mijn leven. Ik bèn een godenzoon!” Gery knikte…

 Vincent en Kiwork wilden bij ons wel weer meespelen, hier waren we natuurlijk erg blij mee. We begonnen de 1ste helft erg goed, als snel werd de 0-1 gescoord, dat was natuurlijk mooi want toen begonnen we echt in ons spel te komen. VIBOA probeerde wel in de buurt te komen met wat irritant duwen en trekken maar over het algemeen besteedden wij hier geen aandacht aan. Daarna werden de 0-2, 0-3 en 0-4 gescoord, de eerste vier goals waren allemaal van Robin die goed in vorm was vandaag. 0-4 was overigens ook de ruststand, hier waren sommige spelers van hun niet blij mee en die begonnen wat te schelden, ook begonnen ze met duwen en trekken want voetballend lukte het niet bij hun.

Na rust is VIBOA niet eens in de buurt van onze keeper geweest, wij gingen gewoon zo door als in de 1ste helft, het ging misschien wel wat moeizamer als voor de rust. We voetbalden nog steeds erg goed, maar hun keeper had ook nog wat aardige ballen, en het is ook logisch dat wanneer je zelf met 0-4 voor staat dat je dan wat onscherper word bij de afronding. Als ik het goed heb lukte het Vincent (2x), Kiwork en Stef bij ons nog om er nog een doelpunt in te prikken.

De eindstand komt dan dus op 0-8, dit is van ons een erg goede teamprestatie, we hebben goed gecombineerd en hebben VIBOA kansloos gelaten. Ook was de 8-0 goed voor het doelsaldo, hier kan het nog wel eens op aan komen want we staan met nog 2 wedstrijden te gaan nog één doelpunt voor op GVAV. De laatste wedstrijden zijn wij overigens allemaal goed in vorm, er word veel gescoord en we hebben al drie wedstrijden gespeeld zonder een tegengoal te krijgen. Vergeleken met aan het begin van het seizoen zijn we erg gegroeid en het team is goed op elkaar ingespeeld, en de verdiging staat  de laatste tijd ook erg goed, dat mag ook wel eens gezegd worden.

Nu de volgende twee wedstrijden nog winnen, dan is het kampioenschap binnen.

De Pelikanen heeft het seizoen op een uitstekende wijze afgesloten. Kampioen Gronitas werd met 6-0 verslagen, de grootste zege van het seizoen. De zege was dikverdiend voor de thuisclub  die goed voetbalde. Helaas leverde het geen nacompetitievoetbal op, omdat VVK de punten thuis hield, Godlinze versloeg en met de 3^e periodetitel aan de haal ging.

Gronitas miste vier basisspelers, waaronder doelman René  Boelen en dat had uiteraard invloed op het spel van de ploeg die een week eerder kampioen werd. De gemiddelde leeftijd van  Gronitas is ruim 32 jaar en de jongste speler is 29 jaar.  Bij De Pelikanen zou die Benjamin een absolute veteraan zijn, want naast routinier Vriemoedt bestond de basis  uit louter jongens tussen de 19 en 23 jaar. De Pelikanen was compleet, uitgezonderd de lang geblesseerde Richard van Kaam, die na de zomer weer hoopt aan te sluiten.

Nadat alle Gronitas – spelers met een bosje bloemen waren verwend  en pupil van de week Olaf Rouppe had gescoord, nam De Pelikanen direct het initiatief. Druk op de defensie van de gasten en na 5 minuten zag Jan Vriemoedt zijn eerste schot van betekenis gestopt worden door keeper Schut. Even later maakte Vriemoedt een fout waardoor Robert Oldengarm een goede kans kreeg zijn 26^etreffer van het seizoen te maken, maar de topscorer schoot over.  Weer een minuut later raakte Danny Kremer met een knappe uithaal de lat. Na 11 minuten was het raak. Danny Schudde werd op de rand van het strafschopgebied onderuit getrokken en Jan Vriemoedt knalde de vrije trap hard achter goalie Jeroen Schut: 1-0.

De Pelikanen bleef beter en feller en Danny Schudde dwong Schut tot een moeizame redding. Af en toe kwamen de mannen van elftalleider (Gronitas heeft geen trainer en wil dat ook in de 3^eklasse niet) Tjesse de Boer dreigend richting Peli – goal. Sieger Kuik zette met een leep passje Oldengarm vrij voor Rody Bos, maar de keeper reageerde uitstekend. Na een handsbal van Henry Kramer in een duel met Joshua Rebel mocht Vriemoedt opnieuw aanleggen, nu ging de bal net naast.   De sterk spelende Rutger Bierling maakte het de vleugelverdedigers  Jan – Willem Nielsen en Jermaine Bos af en toe wel lastig.

Na ruim een half uur werd het 2-0. Na een knappe voorzet van Thijs Zuidema kopte Paul Wietzes, onder druk gezet door Niels Dijkstra, de bal in arrenmoede achter zijn eigen doelman.  Kort voor de pauze claimde Gronitas een strafschop na vermeend hands van Vriemoedt. Niels Dijkstra schoot nog een keer net naast  na een pass van Thijs Zuidema. En op slag van rust een mooie actie van Danny Kremer, maar het lukte Thijs Zuidema niet de bal in het lege doel te werken.

Na de thee nam het team van trainer Kees Bouma het laatste restje twijfel snel weg. Eerst werd een inzet van Nick Veentjer ( na een rush  van Danny Kremer) van de lijn gehaald en twee minuten later knalde Veentjer de bal naar het hoofdveld van buurman Appingedam na een voorzet van Zuidema. In de 49^e minuut werd het wel 3-0 en net als vorige week was het Thijs Zuidema die koppend scoorde uit een voorzet van Danny Kremer.  In de 55^e minuut  maakte libero Jan Vriemoedt  zijn 9^eseizoenstreffer door koppend een kort genomen corner van Danny Schudde te verzilveren.  Een minuut later knalde Niels Dijkstra de bal hard richting bovenhoek, maar Jeroen Schut verrichtte zijn beste redding van de middag.  In de 57^e minuut kopte Dijkstra de bal naar Danny Kremer, die na een knappe solo de 5-0 maakte. Ook Kremers  9^e goal, die daarmee samen met Zuidema en Vriemoedt clubtopscorer werd.  Een bescheiden aantal vergeleken met de 25 van Oldengarm van de gasten, die in de 65^e minnut een grote kans kreeg om er nog eentje bij te maken, maar Rody Bos redde uitstekend. Even daarvoor waren Ruben Kuiper, Niels Breedijk en Jarno Medema in de ploeg gekomen.  Ze losten Daan de Groot, Danny Schudde en Joshua Rebel af.

Halverwege de 2^e helft mocht Oldengarm doorgaan na buitenspel ( er werd niet gevlagd, dus ook niet gefloten), maar ook nu hield Rody Bos zijn doel schoon. De doelman streed voor zijn missie de minst gepasseerde keeper van 4C te  worden en dat lukte uiteindelijk. Door de 3 tegentreffers voor De Fivel – doelman Kuizenga ( in het duel met Stedum) werd deze eretitel een prooi voor Bos.

De Pelikanen bleef de baas op het veld en Niels Breedijk smaakte in de 72^e minuut het genoegen de 6-0 te maken. Een goede pass van Niels Dijkstra ging er aan vooraf.  Jarno Medema dwong Schut nog een keer tot een redding, Kremer knalde net naast en raakte nog een keer de lat en in de 87^e minuut geselde Jarno Medema met een hard schot de paal. Gronitas werd  nog één keer gevaarlijk . Robert Oldengarm mocht een vrije trap nemen, Bos moest een rebound toestaan en daarna miste Jansma hopeloos.

Na precies 90 minuten floot de uitstekend leidende arbiter Chris Jansen uit Groningen voor de laatste maal en leed Gronitas de grootste nederlaag in 5 jaar. De Pelikanen sluit de competitie af als 5^e, met 14 overwinningen , 3 gelijke spelen en 9 nederlagen.  Vooral na de winterstop heeft De Pelikanen groei laten zien en het slot was met 5 zeges op rij prima.

VVK,  Poolster en VVS gaan proberen Gronitas naar de 3^e klasse te vergezellen. De Pelikanen speelt donderdag om 10.00 uur de 1^e wedstrijd op het SES – toernooi in Delfzijl. 

Opstellingen:

De Pelikanen: R. Bos; J. Bos, De Groot ( 62: Kuiper), Vriemoedt, Nielsen; Dijkstra, Veentjer, Schudde ( 62: Medema); Zuidema, Rebel ( 62: Breedijk), Kremer

Gronitas: Schut; Wietzes, Kramer, Zeedijk, Boekhoudt, Solinger, Klunder, Sportel, Oldengarm, Bierling, Kuik.